Menu Zamknij

Wypadek przy pracy odszkodowanie

Wypadek przy pracy odszkodowaniePomagamy uzyskać odszkodowanie osobom poszkodowanym w wyniku wypadku przy pracy, za które odpowiedzialność ponosi pracodawca.

Wypadek przy pracy to nagłe zdarzenie (1), wywołane przyczyną zewnętrzną (2), powodujące uraz lub śmierć (3), które nastąpiło w związku z pracą (4) :

  • podczas wykonywania lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności albo poleceń przełożonych,
  • podczas wykonywania lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez odrębnego polecenia,
  • w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Aby stwierdzić wypadek przy pracy muszą wystąpić cztery czynniki z powyższej definicji (tj. oznaczone w nawiasach numerami: 1-4). Przykładowo, kiedy pracownik na budowie spadnie z rusztowania, możemy wówczas mówićo zdarzeniu nagłym, wywołanym przyczyną zewnętrzną, które spowodowało co najmniej uraz a zdarzenie to nastąpiło w związku z pracą.

W zakresie uprawnienia do świadczeń wynikających z ustawy jest to również wypadek, któremu pracownik uległ:

  • w trakcie podróży służbowej (chyba że pracownik nie wykonywał w tym czasie powierzonych mu zadań),
  • podczas szkolenia w zakresie powszechnej samoobrony,
  • przy wykonywaniu zadań zleconych przez działające u pracodawcy organizacje związkowe.

Wypadek przy pracy odszkodowanieZa wypadek przy pracy uważa się także nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną zdarzenie, które nastąpiło w okresie ubezpieczenia wypadkowego podczas świadczenia pracy na innej podstawie niż stosunek pracy.Zwrócić jednak uwagę należy na to, że wypadek w drodze do lub z pracy nie jest wypadkiem przy pracy.

Pracownik, który uległ wypadkowi przy pracy, doznając szkody w postaci uszczerbku na zdrowiu (uszkodzenie ciała) lub rozstroju zdrowia, może domagać się od swego pracodawcy świadczeń odszkodowawczych na zasadach ogólnych w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego (art. 415 k.c., art. 444 k.c., art. 445 k.c. , art. 446 k.c., art. 447 k.c.).

Jeżeli zatem uległeś wypadkowi przy pracy to pamiętaj, że oprócz dochodzenia świadczeń z ZUS-u, możesz także ubiegać się o rekompensatę z polisy OC odpowiedzialnego za szkodę pracodawcy. Nie można przy tym zapomnieć o tym, że zgodnie z  wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 1998 r. (sygn. akt II UKN 155/98, LEX nr: 37000) cywilnoprawna odpowiedzialność pracodawcy za skutki wypadku przy pracy ma charakter uzupełniający. Pracownik nie może dochodzić odszkodowania i renty na podstawie art. 444 KC przed rozpoznaniem jego roszczeń o świadczenia przysługujące na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.) [obecnie: ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r., poz. 1242 ze zm., dalej: ustawa wypadkowa)]. Bardzo czytelnie powyższa kwestia została wyjaśniona także w  uzasadnieniu do wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 grudnia 2014 r. (sygn. akt: III APa 14/14, LEX nr: 1587179), z którego to orzeczenia wynika, że: „(…) cywilna odpowiedzialność pracodawcy z tytułu szkody wyrządzonej pracownikowi wypadkiem przy pracy ma charakter odszkodowawczy. Jest to odpowiedzialność uzupełniająca w stosunku do świadczeń wypłaconych w oparciu o przepisy ustawy wypadkowej i pełni przede wszystkim rolę kompensacyjną (wyrównawczą). Oznacza to, że pracownik może dochodzić odszkodowania na podstawie przepisów kodeksu cywilnego dopiero po rozpoznaniu prawa do świadczeń z ubezpieczenia społecznego i tylko o tyle, o ile doznał on w wyniku wypadku przy pracy szkody, która nie została w całości wyrównania świadczeniami wypadkowymi. Tak przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 lipca 1998 r., II UKN 155/98 (OSNP 1999, Nr 15, poz. 495), w którym wyraźnie stwierdził, że pracownik nie może dochodzić odszkodowania i renty na podstawie przepisów kodeksu cywilnego zanim nie zostaną rozpoznane jego roszczenia o te świadczenia na podstawie przepisów ustawy wypadkowej. Sąd podkreślił również, że odpowiedzialność cywilnoprawna pracodawcy nie istnieje automatycznie w każdym przypadku zaistnienia wypadku przy pracy. Pracownik, który domaga się odszkodowania w drodze powództwa cywilnego musi bowiem wykazać, że po jego stronie zaistniała szkoda. Ponadto, obowiązany jest on udowodnić związek przyczynowy między ową szkodą a działaniem pracodawcy odpowiedzialnego za jej naprawienie. Tezę tę potwierdził pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 5 lipca 2005 r., I PK 293/04 (Pr. Pracy 2005, Nr 11, poz. 35), który stanowi, że pracownik występując z takim powództwem nie może w postępowaniu sądowym powołać się jedynie na fakt wypadku przy pracy, który stwierdzony został protokołem powypadkowym. Przeciwnie, pracownik obowiązany jest wykazać w postępowaniu sądowym wszystkie przesłanki prawne odpowiedzialności odszkodowawczej, to jest: ciążącą na pracodawcy odpowiedzialność z tytułu czynu niedozwolonego, poniesioną szkodę na zdrowiu oraz związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem będącym wypadkiem przy pracy a powstaniem szkody (…)odpowiedzialność pozwanego (…) oparta jest o zasadę uzależnioną od wystąpienia trzech przesłanek: szkody, winy oraz związku przyczynowego między tym zdarzeniem a szkodą. Ciężar dowodu w powyższym zakresie, zgodnie z art. 6 k.c., spoczywa na pracowniku. Zasadę naczelną określa art. 415 k.c., który stanowi, że kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. W rozumieniu tego przepisu zdarzeniem sprawczym może być zarówno działanie, jak i zaniechanie Odnośnie przesłanek skutkujących odpowiedzialnością pracodawcy na zasadzie winy wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy. W wyroku z dnia 4 listopada 2008 r., II PK 100/08, OSNP 2010, nr 9-10, poz. 108, wskazał, że pracodawca ponosi na zasadzie winy (art. 415 k.c. w związku z art. 300 k.p.) odpowiedzialność za szkodę doznaną przez pracownika wskutek wypadku przy pracy, gdy można uznać, że do zdarzenia doszło w wyniku niedopełnienia ciążących na pracodawcy obowiązków, np. w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy. Podobnie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia14 września 2000 r., II UKN 207/00 (OSNP 2002, Nr 8, poz. 191) stwierdza się, że zaniedbanie obowiązku zapewnienia pracownikom bezpiecznego stanowiska pracy uzasadnia odpowiedzialność pracodawcy na zasadzie winy.”.

Poszkodowany pracownik może ubiegać się o odszkodowanie OC jeżeli wykaże faktyczną odpowiedzialność pracodawcy za poniesiony uszczerbek na zdrowiu. O jego winie może świadczyć m.in. zaniedbanie obowiązków związanych z zapewnieniem pracownikowi bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, a więc wszelkiego rodzaju złamanie zasad BHP. Przykładowo występuje to wtedy, kiedy firmy wbrew obowiązkowi wyposażają stanowiska pracy w maszyny nie do końca sprawne, niespełniające niezbędnych wymogów technicznych. Pracodawca ponosi odpowiedzialność także wtedy, kiedy nie zostały zapewnione bezpieczne warunki użytkowania pomieszczeń lub budynków, w których świadczona jest praca.

Dochodzenie odszkodowania za wypadek przy pracy lub tzw. wypadek w miejscu pracy nie jest sprawą łatwą. Pracodawcy najczęściej nie czują się odpowiedzialni za wypadki w pracy i próbują udowodnić winę poszkodowanego, chcąc w ten sposób uniknąć wypłaty odszkodowania. Podobnie postępują towarzystwa ubezpieczeniowe, które wystawiają polisy ubezpieczeniowe OC chroniące  pracodawców. Dlatego zwracając się do nas o pomoc możemy Cię zapewnić, że nasza kancelaria dołoży wszelkich starań, aby pomóc uzyskać dla Ciebie należne świadczenie z polisy OC pracodawcy.

Korzystając z usług naszej Kancelarii możesz liczyć na to, że z naszą pomocą będziesz mógł  dochodzić od swego pracodawcy odszkodowania lub renty na podstawie przepisów kodeksu cywilnego w takim zakresie, w jakim Twoja szkoda nie została dotychczas wyrównana                 w oparciu o ustawę wypadkową. Możemy zatem ubiegać się na drodze sądowej przykładowo o takie świadczenia, jak:

  • odszkodowanie (art. 444 § 1 k.c.), jako forma naprawienia szkody z tytułu uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia przez poszkodowanego pracownika, który może żądać od pracodawcy wyłożenia z góry kwoty potrzebnej na wszelkie koszty związane z leczeniem i rehabilitacją a jeżeli stał się on inwalidą, również kosztów przygotowania do innego zawodu. Pracownik, który doznał szkody w wyniku wypadku przy pracy, może domagać się od pracodawcy zwrotu wszelkich kosztów wynikających z uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia – o ile nie zrekompensowały ich świadczenia uzyskane w trybie ustawy wypadkowej. Przyjmuje się, że w zakresie obowiązku kompensaty kosztów w rozumieniu art. 444 k.c. mieszczą się zarówno koszty leczenia i rehabilitacji, w tym także koszty transportu, koszty odwiedzin osób bliskich, koszty szczególnego odżywiania i pielęgnacji w okresie rekonwalescencji, koszty nabycia specjalistycznej aparatury rehabilitacyjnej, jak i kosztów przyuczenia do wykonywania nowego zawodu czy zwrotu utraconych zarobków. W wyroku z dnia 9 stycznia 2008 r., II CSK 425/07 (Mon. Praw. 2008, nr 3, s. 116) Sąd Najwyższy uznał, że w zakresie kosztów, których domagać się może poszkodowany mieszczą się niezbędne i celowe wydatki, bez względu na to czy podjęte działania przyniosły poprawę zdrowia. Jak wskazał natomiast Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r., II CKN 1018/00, zakres kosztów leczenia nie może ograniczać się do wydatków kompensowanych w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, lecz powinien obejmować koszty działań, podjętych z uzasadnionym – zważywszy na aktualny stan wiedzy medycznej – przekonaniem o spodziewanej poprawie stanu zdrowia poszkodowanego. Stąd uzasadnione może być żądanie zwrotu kosztów, jakie poszkodowany poniósł na konsultację u wybitnego specjalisty (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 1969 r., II PR 217/69, OSN 1970, Nr 3, poz. 50) [wyrokSądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 grudnia 2014 r. (sygn. akt: III APa 14/14, LEX nr: 1587179];
  • odpowiednia renta uzupełniająca, o ile poszkodowany (pracownik) utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeśli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość (art. 444 § 2 k.c.).Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 czerwca 2005 r., V CK 710/04, stwierdził, że renta z art. 444 § 2 k.c. przysługująca poszkodowanemu, który zachował częściowo zdolność do pracy, powinna odpowiadać różnicy między zarobkami, jakie mógłby osiągać, gdyby nie uległ wypadkowi, a wynagrodzeniem, jakie – w konkretnych warunkach – jest w stanie uzyskać przy wykorzystaniu swej uszczuplonej zdolności do pracy. Jeśli natomiast poszkodowany w wyniku wypadku utracił całkowicie zdolność do wykonywania pracy, ma on prawo do renty w wysokości zarobków,jakie osiągnąłby, gdyby nie utracił zdolności do pracy[wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 grudnia 2014 r. (sygn. akt: III APa 14/14, LEX nr: 1587179];
  • odpowiednia suma tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę –art. 445 § 1 k.c.) możliwa do zasądzenia w przypadku, gdy poszkodowany (pracownik) doznał krzywdę(szkodę niemajątkową) w wyniku spowodowanego wypadkiem przy pracy uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Zadośćuczynienie pieniężne jest fakultatywne, co oznacza, że jego przyznanie nie jest – nawet w razie istnienia krzywdy – obligatoryjne i zależy od uznania i oceny konkretnych okoliczności sprawy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 1969 r., I PR 224/69, OSNCP 1970, Nr 6, poz. 111). Fakultatywność nie oznacza jednak dowolności, a zatem każda odmowa przyznania zadośćuczynienia musi być uzasadniona [wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 grudnia 2014 r. (sygn. akt: III APa 14/14, LEX nr: 1587179)].
  • jednorazowe odszkodowanie (tzw. kapitalizacja renty), które jest uzasadnione w szczególności, gdy poszkodowany pracownik w następstwie wypadku stał się inwalidą, a jednorazowe świadczenie umożliwi mu wykonywanie innego zawodu, czy też rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym jeżeli poszkodowany korzysta z tego świadczenia traci prawo do renty uzupełniającej (art. 447 k.c.).

Zgodnie z zapisami kodeksu cywilnego najbliżsi członkowie rodziny zmarłego pracownika lub inne osoby mogą ubiegać się o przyznanie takich świadczeń, jak :

  • stosowne odszkodowanie jeżeli wskutek śmierci poszkodowanego pracownika nastąpiło znaczne pogorszenie sytuacji życiowej jego najbliższych. Chodzi tutaj o szeroko pojęty uszczerbek natury ekonomicznej występujący po stronie najbliższych po śmierci poszkodowanego (art. 446 § 3 k.c.);
  • zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, które jest świadczeniem jednorazowym, pieniężnym i mającym stanowić sposób złagodzenia cierpień fizycznych i psychicznych najbliższych członków rodziny zmarłego na skutek wypadku poszkodowanego pracownika (art. 446 § 4 k.c.),przy czym instytucja ta znajduje zastosowanie do wypadków przy pracy, które miały miejsce począwszy od 3 sierpnia 2008r.;
  • zwrot wszelkich kosztów związanych z leczeniem i pogrzebem zmarłego,  jako poszkodowanego pracownika, którego śmierć była poprzedzona wywołanym deliktem uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia,poniesionych przez tego, kto je poniósł, w tym członków jego rodziny (art. 446 § 1 k.c.);
  • rentę alimentacyjną, która ma na celu uzupełnienie dochodów osób uprawnionych po śmierci poszkodowanego pracownika, wobec których na zmarłym ciążył obowiązek alimentacyjny i który ich za życia stale i dobrowolnie wspierał finansowo, a przemawiają za tym zasady współżycia społecznego (art. 446 § 2 k.c.).

W przypadku gdy poszkodowany pracownik sam przyczynił się do zaistnienia wypadku lub do zwiększenia rozmiarów szkody, to zgodnie z art. 362 k.c. przyznane odszkodowanie będzie pomniejszone o ustalony wskaźnik procentowy, zależny od oceny stanu faktycznego dokonanej przez sąd w toku postępowania cywilnego.

Wypadek przy pracy odszkodowanie